عاشقی خسته       بی قرار و در مانده      زیر گیسوان نخلی آرمیده     پیک شومی آمد  خبر شومی آورد       روح من افسرد         روح من پژمرد     با تیر وکمان غرورت سنگ میزدی  بر بی قراریهای شیشهایم روح من افسرد روح من پژمرد   بعداز رفتن تو   گشت باور دل بستگی ام خیس شد از گریه ام   تمام کوچه سنگی رفتی اما من   هنوز در یادت    کی  باورکنم که تورفتی  کی باور کنم مرگ عشقم را

پاییز فصل برگریزان است            فصل بویی مخصوص  پیچیده در هوا          بوی گلهای دل نکنده از بهار